Góra Ritigala

  

Ritigala to góra w centralnej Sri Lance, w której znajduje się starożytny buddyjski klasztor. Ruiny i inskrypcje skalne tego klasztoru pochodzą z I wieku p.n.e. Góra znajduje się 43 km od starożytnego miasta klasztornego Anuradhapura.

Góra Ritigala składa się z czterech szczytów, które stromo wznoszą się z otaczającej równiny. Góra ma długość 6,5 km i jest podzielona na blok północny i południowy przez wąwóz Maha-Degala. Najwyższy szczyt to Ritigala Kanda w południowej części.

Na wysokości 766 m n.p.m. i około 600 m nad otaczającymi równinami, Ritigala jest najwyższą górą w północnej Sri Lance. Nowoczesna nazwa Ritigala pochodzi od starożytnej nazwy Arittha Pabbata, która oznacza „Straszna Góra” i jest wspomniana w Mahavamsie.

Jej wysokość jest wyższa niż innych znanych atrakcji w północnych równinach, w tym Sigiriya, Dambulla i Mihintale. Znaczenie tej cechy topograficznej tkwi w nagłej stromiźnie masywu, leśnych zboczach oraz wilgotnym mikroklimacie, który występuje na szczycie.

Klima

Góry zatrzymują wiatry niosące wilgoć i generują opady orograficzne, sprawiając, że góry są bardziej wilgotne niż otaczające je niziny. Podczas monsunów północno-wschodnich (grudzień - luty), Ritigala doświadcza największych opadów w całej suchej strefie.

Wilgotne mikroklimaty Ritigali są unikalnym zjawiskiem na północnych równinach, w starożytnej Sri Lance, w regionie znanym jako Wewu Bandi Rata, co oznacza „kraina zbiorników wodnych”.

Klima na szczycie różni się wyraźnie od klimatu u podnóża góry. Jest chłodniejsza w porównaniu z gorącym i suchym klimatem otaczającego regionu. Mgła i chmurzenie podczas monsunów południowo-zachodnich powodują wysoką kondensację pary wodnej, utrzymując glebę wilgotną, nawet gdy otaczające równiny przeżywają suszę.

Ritigala Ścisły Rezerwat Przyrody

Ritigala to ścisły rezerwat przyrody o powierzchni 1 528 hektarów. Został utworzony 7 listopada 1941 roku i jest zarządzany przez Departament Ochrony Dzikiej Przyrody Sri Lanki we współpracy z Departamentem Leśnictwa.

Legendy

Z Ritigalą związanych jest wiele legend. Jedno z tajemniczych przekonań dotyczy potężnych ziół leczniczych znalezionych w pobliżu szczytu góry. Roślina zwana Sansevi ma ponoć moc przedłużania życia i leczenia ludzkich chorób. Według legendy cała roślinność Ritigali jest chroniona przez Yakkas, duchy opiekunów góry.

Wielki profesor Walpola Sri Rahula Maha Thera, mnich buddyjski i profesor historii oraz religii, zauważył, że termin Yaksa odnosi się do nadprzyrodzonych istot, które zasługują na szacunek. Może również odnosić się do pre-buddyjskich rdzenych społeczności w Sri Lance.

Inna legenda mówi, że książę Pandukhabaya otrzymał pomoc od Yakkas w czasie swojej walki z ośmioma wujami u podnóża Ritigali. Inna historia opowiada o pojedynku dwóch gigantów, prawdopodobnie Yakkas, o imionach Soma i Jayasena. Soma został zabity w pojedynku, a Jayasena stał się postacią legendarną.

Legenda o Panu Hanumanie i Ritigali

Według popularnej wierzenia Pan Hanuman przeleciał kiedyś nad Ritigalą, niosąc część Himalajów wypełnionych roślinami leczniczymi. Transportował on górę do Lanki, aby zdobyć rzadką roślinę potrzebną do uratowania życia księcia Lakshmany, brata Pana Ramy. W trakcie tej podróży część góry miała spaść na Ritigalę.

Ta legenda jest często używana do wyjaśnienia niezwykłej roślinności na szczycie Ritigali, która różni się od typowej flory suchej strefy występującej na dolnych zboczach i w okolicznych równinach.

Inna historia opisuje wcześniejszą wizytę Hanumana w Lankach, gdy szukał Sity, żony Pana Ramy, która została porwana przez króla Ravane. Według legendy Hanuman użył Ritigala Kanda jako punktu wyjścia do wielkiego skoku w kierunku południowych Indii.

Ruiny Starożytnego Klasztoru Ritigala

Ruiny klasztoru Ritigala znajdują się po wschodniej stronie góry, u podnóża wąwozu, który oddziela główny szczyt od północnego grzbietu. Ruiny zajmują powierzchnię około 24 hektarów. Kompleks klasztorny zaczyna się w pobliżu zbiornika znanego jako Banda Pokuna.

Ten starożytny zbiornik jest imponującym przykładem wczesnej inżynierii, z tamą tworzącą obwód o długości około 366 metrów. Budowa zbiornika jest tradycyjnie przypisywana królowi Pandukabhayi. Uważa się, że zbiornik służył jako miejsce rytualnej kąpieli dla odwiedzających, zanim weszli do klasztoru.

Układ basenu do kąpieli, ruin wejścia i ścieżek sugeruje, że w przeszłości klasztor odwiedzały duże liczby wiernych. To rytualne podejście jest podobne do tradycji w Kataragama, gdzie pielgrzymi zaczynają od oczyszczającej kąpieli, zanim złożą religijne ofiary.

Podążając wzdłuż krawędzi zbiornika, dochodzi się do strumienia i zestawu stromych schodów, które prowadzą do pięknie zbudowanej kamiennej ścieżki. Ta wyłożona kamieniem ścieżka, szeroka na około 1,5 metra, wije się przez las i łączy główne budynki klasztoru. Ścieżka jest wykonana z połączonych kamiennych płyt, a w odstępach znajdują się okrągłe platformy odpoczynkowe.

Kamienne Mosty, Wzniesione Platformy i Dziedzińce

Klasztor obejmuje struktury z podwójnymi platformami zwane Padhanaghara, które są charakterystyczne dla klasztorów leśnych. Podobne struktury można znaleźć w miejscach takich jak Arankele oraz innych klasztorach leśnych w pobliżu Anuradhapura.

Te struktury składają się z wzniesionych platform zbudowanych z dużych kamiennych ścian wspierających i połączonych kamiennymi mostami. Platformy były prawdopodobnie przykryte i podzielone na pokoje, które były wykorzystywane do medytacji, nauki i ceremonii religijnych.

W pobliżu ruiny wskazują na obecność klasztornego szpitala, w którym przygotowywano zioła lecznicze. Kamienie do mielenia oraz duże kamienne ajurwedyjskie kąpiele olejowe są nadal widoczne na tym terenie.

Główna kamienna ścieżka prowadzi dalej przez las, mijając punkty widokowe, do których prowadzą ścieżki wijące się przez gigantyczne korzenie drzew. Znajduje się tam również sztuczny wodospad stworzony przez umieszczenie kamiennej płyty między dwoma kamieniami.

W dalszej części ścieżki znajdują się zagłębione dziedzińce, zawierające niektóre z największych podwójnych platform w kompleksie klasztornym. Jedna platforma wciąż zachowuje resztki filarów, które niegdyś wspierały budynek, podczas gdy inna duża platforma stoi w pobliżu tej samej dziedzińca.