buddyzm

Rozprzestrzenianie się buddyzmu poza Indiami zakorzeniło się w krajach sąsiednich, a Sri Lanka była jednym z tych szczęśliwych miejsc. Buddyzm w Indiach ostatecznie zanikł, a Sri Lanka posiada obecnie jedną z najstarszych żywych tradycji buddyjskich na świecie. Około 70% mieszkańców tej wyspiarskiej nacji to buddyści Theravady, a na Sri Lance znajduje się około 6000 klasztorów buddyjskich z ponad 15000 mnichów, którzy poświęcili swoje życie służbie i głoszeniu nauk Buddy.

Historia

Zgodnie z kronikami, buddyzm został wprowadzony na Sri Lankę około III wieku p.n.e. przez Mahindę Therę, syna cesarza Aśoki. Przybył on na wyspę podczas panowania króla Devanampiya Tissy, który rezydował w Anuradhapurze. Okres ten znany jest również z przybycia sadzonki drzewa Sri Maha Bodhi na Sri Lankę oraz powstania pierwszych klasztorów i zabytków buddyjskich. Buddyzm rozwijał się przez wiele stuleci na Cejlonie (obecnie Sri Lanka). Kanon palijski został po raz pierwszy spisany na Cejlonie, co było wynikiem pracy wielkiego indyjskiego uczonego Buddhaghosy oraz innych kompilatorów, takich jak Dhammapala.

Upadek i Odrodzenie

W okresie od V do XI wieku Sri Lanka doświadczała ciągłych wojen pomiędzy lokalnymi królami a zagranicznymi najeźdźcami, takimi jak indyjskie dynastie Pandya i Chola. Wojny te przyniosły trudny okres dla buddystów, podczas którego zniszczono wiele stup i vihara. Jednak król Vijayabahu I z Polonnaruwy zdołał odzyskać kontrolę nad wyspą w 1070 roku i rozpoczął odbudowę zniszczonych klasztorów i stup. Ze względu na osłabiony stan kraju brakowało bhikkhu do wyświęcania nowych mnichów, dlatego wezwano wybitnych starszych z Birmy. Król Vijayabahu nadzorował wyświęcenie tysięcy mnichów buddyjskich, podczas gdy reformy buddyzmu Sri Lanki były kontynuowane za panowania króla Parakramabahu I.

Buddyjskie Odrodzenie po Kolonializmie

Od XVI wieku misjonarze przybywali wraz z kolonizatorami portugalskimi, brytyjskimi i holenderskimi, którzy próbowali nawrócić większość lokalnej ludności na chrześcijaństwo. Jednak pomimo wojen i zamieszek wielu religijnych przywódców nadal wspierało buddyzm oraz odbudowywało świątynie i klasztory. W XIX wieku rozpoczął się narodowy ruch buddyjski, wzmocniony debatą pomiędzy chrześcijańskimi duchownymi a mnichami buddyjskimi. Wynikiem tej debaty był znaczący przełom, gdy Sir Henry Steel Olcott przeszedł na buddyzm. Syngalescy przywódcy buddyjscy wraz z Olcottem założyli w 1880 roku Buddyjskie Towarzystwo Teozoficzne, którego celem było zakładanie szkół buddyjskich na całej wyspie. Do 1940 roku na Sri Lance istniało ponad 400 szkół buddyjskich. Kilka lat po przybyciu Mahindy na Sri Lankę przybyła Bhikkhuni Sanghamitta i założyła pierwszy zakon mniszek, który jednak zanikł w XI wieku. Jednak od 1996 roku wiele bhikkhuni zostało ponownie wyświęconych na wyspie. Sekty duchowieństwa buddyjskiego, znane jako Nikaye, obejmują Siam Nikaya, Amarapura Nikaya i Ramanna Nikaya.

Pobieranie

• Ceremonie i rytuały buddyjskie na Sri Lance, Kariawasam