Słonie
Znana jako perła Oceanu Indyjskiego, Sri Lanka to cudowna wyspa obdarzona bogactwem zasobów, takich jak obfita bioróżnorodność, bogata kultura, bogata historia, urozmaicony krajobraz i wiele innych. Jednak gdy mówimy o dzikiej przyrodzie wyspy, od razu na myśl przychodzą te olbrzymie. Słonie, będące ikoną dzikiej przyrody kraju, żyją na Sri Lance od tysięcy lat, gdzie od wieków otaczane są czcią. Co więcej, to właśnie Sri Lanka opiekuje się największym na świecie stadem osieroconych słoni. Jeśli więc zaplanowałeś podróż na Sri Lankę, bez wątpienia zabierzesz do domu miłe wspomnienia związane z tymi gigantycznymi, a zarazem łagodnymi ssakami.
Na świecie istnieją głównie dwa gatunki słoni – słoń afrykański (Loxodonta) i słoń indyjski (Elephas maximus), ale po niedawnych szeroko zakrojonych badaniach i testach DNA, słoń afrykański został dodatkowo podzielony na dwa odrębne gatunki: słoń afrykański (Loxodonta africana) i słoń afrykański leśny (Loxodonta cyclotis). Słoń azjatycki dzieli się na trzy odrębne podgatunki: Elephas maximus maximus (żyjący na Sri Lance), Elephas maximus indicus (żyjący w Azji kontynentalnej) i Elephas maximus sumatranus (żyjący na Sumatrze). Wszystkie te gatunki słoni należą do rodziny słoniowatych (Elephantidae) i rzędu trąbowców (Proboscidea).
Słoń azjatycki
Jednak największy przedstawiciel rodzaju słoni azjatyckich, Elephas maximus maximus (Linnaeus, 1758), występuje wyłącznie na Sri Lance i stanowi odrębny podgatunek słonia azjatyckiego, choć uważa się, że jest blisko spokrewniony ze słoniem indyjskim. W porównaniu ze słoniem afrykańskim, słoń lankijski jest mniejszy, ale atrakcyjniejszy z wyglądu. Posiada mniejsze uszy z bocznie zagiętymi krawędziami grzbietowymi. Skóra tego gatunku jest stosunkowo gładsza i ciemniejsza, z większymi i wyraźniejszymi plamami depigmentacji na uszach, pysku, tułowiu i brzuchu. Na czole ma dwa garby, a grzbiet jest wygięty i wypukły, natomiast tułów jest sztywniejszy, z mniejszą liczbą pierścieni zakończonych pojedynczą wargą – palczastym wyrostkiem, którym może chwytać drobne przedmioty. Dorosły samiec gatunku lankijskiego jest lżejszy, ważąc od 2 do 5,5 tony, a jego wysokość w kłębie wynosi od 2,5 do 3,5 metra.
Zamieszkujące tropikalne lasy wyspy, głównie nizinne suche lasy liściaste, zarośla itp., a także często odwiedzające pobliskie łąki i pola uprawne, słonie lankijskie, których długość życia wynosi od 55 do 70 lat, wędrują w zwartych stadach, które składają się z około 8-12 osobników, zwłaszcza dorosłych samic i ich potomstwa, na czele z matriarchą, ale liczebność stad może być różna. Samce, które opuszczają rodzime stada po osiągnięciu dojrzałości płciowej, można zaobserwować wędrujące samotnie lub w tymczasowych stadach kawalerskich. Ich spójność jest wzmacniana przez złożony system komunikacji. Zakres wokalizacji, od niskich pomruków do wysokich krzyków i trąb, wraz z różnorodnymi sygnałami wizualnymi jest używany, gdy są blisko siebie. Niektóre z ich dudniących, warczących, ryczących i jęczących dźwięków o zróżnicowanej niskiej częstotliwości mogą rozprzestrzeniać się na duże odległości. Te roślinożerne trąbowce, które wędrują kilometrami dziennie, głównie w poszukiwaniu pożywienia i wody, żywią się szeroką gamą roślinności, w tym trawami, liśćmi, pnączami, pędami, korą, korzeniami, owocami, orzechami i nasionami. Słonie na Sri Lance żywią się wieloma gatunkami roślin. Dorosły słoń może skonsumować dziennie nawet około 136 kilogramów roślinności.
Między płciami występuje jednak wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec słonia jest większy od krowy. Samiec słonia ma szeroką podstawę tułowia, wybrzuszenia pod i przed oczami oraz wybrzuszenia nad oczami. Samica słonia ma natomiast węższą podstawę tułowia i nie ma wyraźnego wybrzuszenia nad oczami. Grzbiet byka jest bardziej zaokrąglony i wydłużony.
