Yamaç paraşütü

  

Yamaç paraşütü, hafif, serbest uçuş yapan ve ayakla havalanan, sert bir ana yapıya sahip olmayan paraşüt kanatlarıyla uçmayı içeren rekreasyonel ve yarışmalı bir macera sporudur. Pilot bir koşum takımında oturur veya koza benzeri bir kapsül içinde yarı yatar pozisyonda bulunur ve bu kapsül kumaştan yapılmış bir kanadın altında asılı durur. Kanadın şekli, askı ipleri, kanadın ön kısmındaki açıklıklardan giren hava basıncı ve kanadın dış yüzeyi boyunca akan havanın aerodinamik kuvvetleri tarafından korunur.

Motor kullanılmamasına rağmen, yamaç paraşütü uçuşları saatlerce sürebilir ve yüzlerce kilometreyi kapsayabilir, ancak genellikle bir ila iki saat sürer ve birkaç onlarca kilometre kat edilir. Pilot, yükselen hava akımlarını ustaca kullanarak irtifa kazanabilir ve çoğu zaman birkaç bin metre yüksekliğe çıkabilir.

Yamaç paraşütçüleri genellikle bir tepe veya bir dağ gibi yüksek noktalardan ya da vadiler veya büyük su kütleleri gibi doğal olarak rüzgarlı bölgelerden havalanırlar. Telefon direkleri veya sık ağaçlar gibi engellerden uzak açık bir alana ve paraşütü havaya kaldırmak için yeterli rüzgara ihtiyaç vardır. Doğru rüzgar koşullarında nasıl manevra yapılacağını bilmek, başarılı bir yamaç paraşütü için anahtardır. Yamaç kaldırmaları, termal hava sütunları ve dalga kaldırmaları, paraşütü havada tutan başlıca rüzgar kuvvetleridir. Uygun koşullarda, yamaç paraşütçüleri saatlerce havada süzülebilir.

Tarihçe
Yamaç paraşütü 1960’larda Domina Jalbert’in “parafoil” adı verilen özel türde dikdörtgen bir paraşüt icat etmesiyle başladı; sporun adı da buradan gelmektedir. Parafoil, havanın içinden geçmesine izin veren hücrelere bölünmüştü ve bu sayede bir kişiyi uzun mesafelere taşıyabiliyor, süzülüş sağlayabiliyordu. 1978’den sonra Fransa’da üç arkadaş bir dağdan havalanıp halkın ilgisini çektiğinde spor olarak resmileşti. Yamaç paraşütü, popülerlik kazanmaya devam etti, tüm Avrupa’ya yayıldı ve daha sonra Amerika Birleşik Devletleri’ne ulaştı; 1990’larda birçok yarışma düzenlenmeye başlandı.