Thammettama to lankijski bęben podwójny: dwa drewniane bębny związane obok siebie, w które uderza się od góry parą zakrzywionych pałek. To dźwięk świątyni i procesji oraz jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów tradycyjnej lankijskiej sztuki bębniarskiej. Lakpura Thammettama to w pełni sprawny instrument, dostarczany wraz z parą pałek.
Oba bębny są strojone inaczej, jeden wysoko, a drugi nisko, a muzyk przechodzi między nimi, budując rytm. Skórzaną membraną pokryta jest tylko górna część każdego bębna, napinana rzemieniami biegnącymi w dół po toczonym drewnianym korpusie. Tradycyjnie korpusy rzeźbi się z drewna Jak, Ehela lub Kohomba, natomiast pałki, zwane kadippu, są zagięte na końcu w pętlę i wykonane z drewna Kaduru.
Każda część instrumentu ma własną nazwę. Oprócz korpusu bębna są to mandama, handabeya, warapati, kapum-hama i weniwara-keralla, a wreszcie kadippu, które ożywiają instrument. Znajomość tych nazw jest częścią nauki gry na bębnie w lankijskiej tradycji, w której rzemiosło przekazywane jest z nauczyciela na ucznia.
Na Thammettama gra się podczas procesji, festiwali religijnych i kulturalnych oraz buddyjskich nabożeństw świątynnych, które wymagają bębnienia. Poszczególne rytmy mają własne przeznaczenie, na przykład zapraszają mnichów na ceremonię recytacji pirith lub rozdawanie jałmużny albo wzywają wiernych do świątyni z okazji szczególnego wydarzenia. W bębny nie uderza się z jednakową siłą, a to właśnie zmienny ciężar każdego uderzenia nadaje Thammettama charakterystyczne brzmienie.
To bęben stworzony do gry, a nie tylko do ekspozycji, dla muzyka uczącego się lankijskich rytmów lub kolekcjonera tradycyjnych instrumentów. Jako ręcznie wykonany instrument z drewna i skóry każdy egzemplarz nieco różni się usłojeniem, kolorem i tonem.
