Naczynia mosiężne
Więcej niż jakikolwiek inny metal, mosiądz dodaje blasku w sri Lankańskim domu. Każda sri Lankańska rodzina posiada kolekcję tradycyjnych wyrobów mosiężnych, często stanowiących cenną pamiątkę przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Centralnym punktem tej kolekcji jest ozdobna lampa mosiężna, używana do inauguracji niemal każdej szczególnej funkcji i ceremonii. Żaden sri Lankański dom nie jest kompletny bez jednej z nich. Sri Lankijczycy wierzą, że zapalenie lampy oliwnej przynosi szczęście, a jaka lepsza lampa do zapalenia niż ta wykonana z ozdobnego, błyszczącego złotego mosiądzu. Przemysł mosiężny Sri Lanki, który jest teraz integralną częścią kultury i narodowych rzemiosł kraju, powszechnie uważa się za kolonialny holenderski import, chociaż możliwe jest, że przybył z subkontynentu indyjskiego lub został przywieziony przez arabskich kupców, którzy po raz pierwszy odwiedzili wyspę. Kwitnący przemysł mosiężny istniał w Indiach od czasów starożytnych, podczas gdy wyroby mosiężne produkowane były na Bliskim Wschodzie już w IV wieku p.n.e.
Jednakże, kraj ten ma długą historię pracy w metalu, z archeologicznymi odkryciami pieców do topienia metali datującymi się na najwcześniejsze czasy osadnictwa ludzkiego na wyspie. Wyspa jest dobrze znana z rzemiosł stalowych i miedzianych, które podobno były tak rozwinięte w starożytności, że kraj eksportował stal do Damaszku. Wykopaliska archeologiczne z narzędziami chirurgicznymi ze stali i miedzi zostały odkryte w centralno-wschodnim regionie, szczególnie w starożytnym mieście Polonnaruwa. Brąz, który pojawił się w VIII wieku, również mocno zakorzenił się na wyspie. Niemniej jednak, w starożytności nie wspomniano o wyrobach mosiężnych. Wioska Angulmaduwa, siedem kilometrów od Beliatta w południowym dystrykcie Hambantota, mówi się, że była miejscem narodzin pierwszego mosiężnego wyrobu w kraju. Słynąca ze swoich wykwalifikowanych rzemieślników metalowych, Angulmaduwa zaczęła produkować wyroby mosiężne po holenderskiej okupacji w XVII wieku. Holendrzy chcieli mosiężnych przedmiotów do swoich powozów zaprzężonych w konie, więc rzemieślnicy spełnili tę potrzebę. Mosiądz, stop miedzi i cynku, jest plastyczny. Zmieniając proporcje obu składników, można uzyskać różne odcienie mosiądzu, z których złoto-żółty mosiądz jest najpopularniejszy na Sri Lance.
Wkrótce ozdobne wyroby mosiężne zaczęły pojawiać się w kraju i urodziła się tradycja. Rzemieślnicy mosiężni z Angulmaduwa zaczęli przenosić swoje wyroby do Dondra Head, aby sprzedawać je w pobliżu świątyni podczas zatłoczonego okresu EsalaPerahera w lipcu-sierpniu. W miarę jak rozprzestrzeniała się sława ich produktów, jeden młody rzemieślnik został zaproszony przez głównego mnicha słynnej Świątyni Asgiriya w Kandy, aby osiedlić się w Kiriwaula, małej wiosce w centralnej
