Park Narodowy Pigeon Island leży około kilometra od północno-wschodniego wybrzeża Sri Lanka i oferuje jedne z najbardziej przystępnych wrażeń snorkelingowych przy żywej rafie koralowej, jakie można znaleźć w tym kraju. Administrowany przez Departament Ochrony Przyrody Sri Lanka, park po raz pierwszy uzyskał status rezerwatu w 1963 roku, a w 2003 roku został przekształcony w park narodowy. Rafa otaczająca Dużą Wyspę Gołębią należy do najlepiej zachowanych w Sri Lanka — chroni ponad sto gatunków korali, zarówno twardych formacji, takich jak korale rozgałęzione i płytowe, jak i miękkich korali kołyszących się w prądzie.
Wyprawa rozpoczyna się transferem łodzią z okolic Trincomalee na wyspę — krótkim przepłynięciem przez wody zmieniające barwę z jasnego turkusu przy brzegu w głęboki błękit na otwartym morzu. Po przybyciu na miejsce uczestnicy zapoznają się z zasadami bezpieczeństwa i zostają wyposażeni w maskę do snorkelingu, rurkę oraz płetwy, po czym wchodzą na płycizny. Rafa zalega na niezbyt głębokiej wodzie, dzięki czemu jest dostępna zarówno dla osób pływających z rurką po raz pierwszy, jak i dla bardziej doświadczonych. Cały sprzęt do snorkelingu jest zapewniony, a opłaty wstępu do parku wliczone są w cenę rezerwacji.
Pod powierzchnią wody rafa jest domem dla około 300 gatunków ryb odnotowanych przez Departament ds. Przyrody. Po koralu przemieszczają się ławice ryb motylkowych, a wśród powszechnie spotykanych gatunków można wyróżnić ryby papuzie, ryby anielskie oraz mureny chowające się w szczelinach skalnych. W tych wodach bytują żarłacze czarnopłetwe, odnotowane tu w znaczącej liczbie — park został wyznaczony jako Ważny Obszar Rekinów i Płaszczek — choć jakiekolwiek spotkanie z nimi zależy wyłącznie od okoliczności danego dnia. Rafę regularnie odwiedzają również żółwie morskie i ich spostrzeżenie jest możliwe, choć równie trudne do zagwarantowania.
Park działa zgodnie z jasno określonymi zasadami ochrony przyrody. Chodzenie po rafie jest zabronione, a wyznaczone strefy zakazu wstępu powstały po to, by umożliwić regenerację korali — odwiedzający są zobowiązani do pozostania w dozwolonych obszarach snorkelingowych. Środki te odzwierciedlają troskę niezbędną do ochrony rafy, która — podobnie jak duża część północno-wschodniego wybrzeża Sri Lanka — ucierpiała w wyniku tsunami na Oceanie Indyjskim w 2004 roku i nadal się odradza. Snorkeling w tym miejscu wymaga od odwiedzających pewnej uważności w sposobie poruszania się w wodzie.
Najlepszym czasem na wizytę jest pora sucha na wschodnim wybrzeżu Sri Lanka, trwająca mniej więcej od maja do września, kiedy morze jest spokojne, a widoczność pod wodą — najlepsza. Opcjonalnie dostępny jest odbiór i powrót z hotelu na terenie Trincomalee. Osobom z poważnymi schorzeniami odradza się udział w wycieczce. Jeśli posiadasz podwodny aparat fotograficzny, warto go zabrać — poranne światło przebijające się przez te wody wynagradza wszelki wysiłek.
