Cejloński psychiatra czyta bajki Dżataki jako materiał przypadków. D. V. J. Harischandra, który nauczał psychiatrii na Wydziale Medycyny Uniwersytetu Ruhuna w Galle i pracował jako psychiatra konsultant w Szpitalu Nauczającym tamże, bierze historie z poprzednich żyć Buddy i zestawia je obok klinicznych kategorii własnej zawodu — myśli samobójcze, zazdrość, depresja, niepełnosprawność intelektualna. Rezultatem jest książka napisana w języku angielskim przez praktykującego klinicystę dla czytelników podchodzących do Dżataki z obu stron: tych, którzy znają te opowieści dobrze i nigdy nie myśleli o nich w ten sposób, oraz tych przeszkolonych w opiece zdrowotnej psychicznego, którzy wcale ich nie czytali.
Korpus Dżataki jest ogromny, a Harischandra pracuje nad poszczególnymi opowieściami zamiast streszczać całość. Ummagga Dżataka jest wśród omawianych, podobnie jak historia Mattakundali. Podejście na całej długości to spojrzenie na to, co narracje pokazują o tym, jak ludzie zachowują się pod presją — jak smutek, zazdrość i rozpacz są przedstawiane, i jak opowieści radzą sobie z postaciami, których umysły nie działają tak, jak oczekują inni.
Drugi wątek książki dotyczy wykorzystania opowieści w leczeniu. Harischandra pisze o zastosowaniach terapeutycznych Dżataki, w tym grupie w Szpitalu Nauczającym w Galle, w której pacjenci odgrywają sceny z opowieści. Czerpie to ze swojego własnego środowiska pracy, a nie z literatury innych krajów, co daje tej dyskusji lokalną specyficzność niezwykłą w pracach, które łączą materiał buddyjski z psychiatrią.
Przedmowę napisał Dr D. N. Atukorala.
Książki, które stawiają buddyzm i współczesną psychologię w tej samej ramie, są dość powszechne; większość jest napisana z zewnątrz tradycji i z zewnątrz praktyki klinicznej. Ta jest napisana z wewnątrz obu. Będzie odpowiadać czytelnikom z zakresu psychiatrii, psychologii, doradztwa i pracy socjalnej w Sri Lance i gdzie indziej, którzy chcą zobaczyć, jak znane ciało narracyjne wygląda dla klinicysty, oraz czytelnikom Dżataki, którzy są ciekawi tego, co dodaje czytanie psychiatryczne. Studenci literatury buddyjskiej mogą znaleźć ten kąt pożytecznym korektywem dla czystego komentarza doktrynalnego lub literackiego. Nie zakłada się żadnego doświadczenia w medycynie, a same opowieści niosą argument.
Przeglądaj resztę naszej kolekcji książek.
